1 The Family

Een zeer bekende melodie klinkt in mijn hoofd bij het schrijven van dit verhaal, het is de openingstune van de Amerikaanse komische serie en film The Adams Family.
Het komt ineens in mij op, omdat ik hier iets wil vertellen over mijn eigen familie, een vergelijking die tot op zekere hoogte van toepassing is….helaas.
Mijn vader was een compleet mislukte goochelaar, het type Tommy Cooper zeg maar,alleen bij Tommy was het a part of the act, bij mijn vader was het gewoon domme pech.
Wij wisten dat het nooit een succes zou worden,alleen onze vader bleef ervan overtuigd dat hij hierin zou slagen, tegen beter weten in.
Als eigenwijs zijn de belangrijkste eigenschap is waar een illusionist aan zou moeten voldoen, dan zou mijn vader de David Copperfield van zijn tijd zijn geweest.
Hij noemde het zelf een kwestie van doorzetten in de geest van Barry the Dancer “gewoon doorgaan”!, wij noemden het gewoon “stronteigenwijs” zijn.  Velen avonden hebben wij vroeger doorgebracht met een wervelende show van onbedoeld rondvliegende speelkaarten, konijnen die onder zijn hoed vandaan kropen, tot het uit de hand lopen van vuurtjes die ontaardde in kleine brandjes.
Mijn moeder had de leiding over dit ongeorganiseerde zooitje, ze was zorgzaam en kon heel goed koken. Alhoewel ze gebruik maakte van vreemde recepten, smaakte de gerechten die ze bereidde meer als voortreffelijk. Ik zie haar nog druk bezig met het roeren in potten en pannen, een groot gebloemd keukenschort aan en een grote bolknakker in de mond (beter bekend als een bovenmaatse sigaar).
Mijn 4 oudere zussen waren de vrouwelijke uitgave van the Daltons uit de Lucky Luke stripalbums, maar in deze was niet de lengte bepalend, maar meer de breedte… heel zachtjes uitgedrukt.
Een clubje was geboren en ze noemde zich the Daltonnette’s, een geducht groepje in die tijd van stoere meiden.
Mijn jongste zusje (die eigenlijk mijn lievelings zusje is) was meer het hysterische type, ze kon gillen als een actrice in een horrorfilm, haar talent bleef ook niet onopgemerkt.
Een impresario die was gekomen voor een huiskamer optreden van mijn vader liet zijn interesse in haar blijken, nadat mijn vader een act met brandende kaarsen totaal de mist in liet gaan door zijn goochel jas in brand te steken, met als gevolg een gillend zusje dat gelijk de aandacht van deze impresario kreeg.
En zo volgde er dus een uitnodiging voor een auditie van een griezelfilm waar men verlegen zat om krijsende actrices.  De auditie was een farce, toonhoogte en bereik waren oke, maar haar timing was op zijn zachtst gezegd niet helemaal wat het moest zijn en dat was wel een minimale vereiste voor deze rol.
En ik? Tja als enige jongen in het gezin heb je het niet altijd even makkelijk, de grootste fout die ik kon maken, maakte ik dus ook, ik trad in de voetsporen van mijn vader.  Alleen probeerde ik bankbiljetten weg te goochelen (en dan niet thuis of in een zaaltje, maar bij de bank zelf), wat jammerlijk mislukte, met als gevolg een verblijf in een appartement te Scheveningen met uitzicht op zee.
Maar de vele momenten waar ik om kon lachen heeft mijn jeugd wel een stuk draaglijker gemaakt en daar teken je toch voor?

Dus oordeel nooit te snel over je familieleden, zoals je ziet kan het altijd nog een graadje erger.   Het gras is vaak niet groener bij de buren, het is eerder een veldje met meerdere kale plekken.

John Cammaro

all rights reserved

 

Spread the love