2 Door de bank genomen

Zoals ik al vertelde (Addams Family) was mijn goochel loopbaan ook geen doorslaggevend succes, eerder een desillusie,  met het bedenken van een nieuwe act stuitte ik bij toeval op een klassiek Grieks verhaal, het paard van Troje.  Met deze strategische list van de oude Grieken als leidraad, sleutelde ik aan een nieuwe act.

Het paard van Troje

Eindelijk na flink wat bloed, zweet en tranen was mijn act (plan) gereed om uitgevoerd te worden.  Na een aantal weken van voorbereiding met mijn maten Mars en het duo R en R, waren wij klaar om ons plan (act) ten uitvoer te brengen.
Het plan behelsde om de ZCB (Zeeuwse Centen Bank) bekend van: “geen cent teveel” via een uitgekookte truc, van hun overgewicht af te helpen.
Het jaarlijkse gehouden personeelsfeest in hun bank, was een uitstekende gelegenheid om onze slag te slaan, helemaal toen ik te horen kreeg via een evenementenbureau dat ze zochten naar een goochel act. De uitnodiging volgde voor het feest dat op een vrijdagavond gepland stond, na weken van voorbereiding konden we eindelijk onze act ten uitvoer brengen.  Een nagebouwde Zeeuwse kotter was de basis van onze act, na binnenkomst op de feestlocatie zou deze als cadeau aangeboden worden aan de directie van de centen bank.  R en R zouden zich schuil houden in deze “overmaatse” badkuip om na afloop van het feest uit het schip te kruipen, Mars zou mijn assisteren bij mijn goochelshow.
De show werd een fiasco, doordat al me truc,s goed te doorzien waren en daardoor nogal klunzig overkwamen, maar wat mijn hier uit redde was het rijkelijk vloeien van de alcoholische versnaperingen, ik had de lachers op me hand.  De rest van de avond verliep verder in feestgedruis het succes had ik aan me kont hangen, niet vanwege de goede goocheltrucs, maar meer door de onbedoelde komische kant ervan.
Het feest liep op zijn einde het ene na het andere personeelslid zocht de uitgang op, waarbij vermeld moet worden dat het voor de meerderheid (inclusief volledige directie) niet meeviel om met enig fatsoen nog op de benen te blijven staan, dat was ons geluk en waar wij op gehoopt hadden, dat de feestgangers de Zeeuwse kotter lieten voor wat het was.
Mars en ik liepen met een groepje benevelde bankmedewerkers mee naar buiten R en R achterlatend in de Zeeuwse kotter, door een kijkgat konden ze bepalen of het veilig zou zijn. Wij positioneerde ons aan de overzijde van het bankgebouw uit het zicht van de benevelde centen schrapers.  De laatste die naar buiten kwam was de bankdirecteur, de planning die wij gemaakt hadden ging ervan uit dat R en R twee tot drie minuten nodig hadden om een zijraam van de bank te openen.
Er verstreken tien minuten, geen R en R, wij besloten om nog vijf minuten te wachten.  Het raam bleef gesloten, als die klungels maar niet in slaap zijn gevallen, dacht ik.  De vijf minuten waren al enige tijd verstreken, nog steeds geen teken van hun vanaf de zijkant van het gebouw, een ploegje munten tellers die voor de deur van bankgebouw het feest nog even voortzette, was ook niet in ons voordeel.
Ik moest een beslissing nemen, we konden hier niet zo blijven rondhangen, er moest iets fout gegaan zijn binnen in het bankgebouw.
Ik besloot om de act die ik eigenlijk liever niet had opgevoerd, uit de kast te halen.  Met lood in mijn schoenen stapte ik op het groepje benevelde poen poetsers af.  De directeur, die een act van een bekende cabaretier aan het opvoeren was (die net zo belabberd was als mijn goochelshow) keek mijn verbouwereerd aan toen ik ineens voor hem stond.  Nu moest ik hem overtuigend uitleggen dat hij het cadeau van de avond totaal was vergeten uit te pakken. Een moment lijkt hij op slag nuchter en de vrees neemt toe bij mijn dat hij ons nu ontmaskert, maar dit gevoel ebt geleidelijk weg als hij opgewekt besluit dat hij alsnog het vergeten cadeau wilt gaan uitpakken.
Eenmaal binnen loop ik direct naar de Zeeuwse kotter toe, ik constateer dat het slotje niet van zijn plek is geweest.
Die twee dombo,s zullen toch niet in slaap gevallen zijn, spookt er door mijn hoofd. Ik verzoek de Directeur om de “vergeten” verrassing alsnog te openen, de wil bij hem om dit plechtig te laten verlopen verliest het van de brandy en cognac, genoeg reden om zelf het cadeau maar “uit te pakken”.  Met een bedremmeld gezicht kropen R en R uit hun “schuilplaats” dat doet Mars en mezelf besluiten ons hieruit te redden door overdreven enthousiast, verrassing te roepen.  De directeur werd zowaar overmand door de emotie (de drank stond aan het roer)) en voelde zich zo schuldig over het feit dat hij het cadeau was vergeten uit te pakken, dat hij spontaan ons de sleutel toevertrouwde van zijn penthouse in Scheveningen om een weekje vakantie te gaan vieren.
De sleutel nam ik gretig in ontvangst, met een vlot bedankje maakte wij ons snel uit de voeten voordat bij mijnheer de wekker van zijn nuchtere verstand zou afgaan.

Het Uitje

De volgende dag ontving ik een telefoontje van de bankdirecteur, ik kreeg het gevoel dat het een totaal andere man was aan de andere kant van de lijn. Wat nors informeerde hij naar wat er nu precies de avond daarvoor had afgespeeld, want hij kon zich er niet veel meer van herinneren.
Het enige wat hij in de morgen wel wist, was dat hij een enorme hoofdpijn had en de sleutel van zijn penthouse kwijt was, geleidelijk kwam er gedurende de dag wel wat meer boven drijven, maar het grote geheel bleef mistig voor hem.
Met wat bluf antwoordde ik hem, dat wij hem bevrijd hadden uit zijn benarde situatie, toen hij bij het uitpakken van de Zeeuwse kotter klem kwam te zitten. Na wat gemopper en gebrom vervolgde hij dat wij dan maar vooral moesten genieten van het weekje aan zee dat hij ons geschonken had, met als laatste toevoeging, of wij het penthouse van hem netjes en vooral onbeschadigd wilden houden.

Het weekje vakantie in Scheveningen was heerlijk, wij vieren besloten toen ook om nu maar eens een serieuze loopbaan de kans te geven.
En voor mijn was het tevens mijn laatste optreden als goochelaar geweest, het feit dat miskleunen de boventoon voerden, was toch nog ergens goed voor geweest, het besef dat dit niet mijn toekomst zou worden.

Dus eindelijk toch succes met mijn act, met dank aan mijn geweldige Pa.

John Cammaro

all rights reserved

 

Spread the love