6 De Vuurdoop

 

De Vuurdoop

Na een aantal vruchteloze maanden op de rock academie, ging ik op zoek naar een band waar ik mijn “kunsten” kon vertonen.  Deze vond ik sneller als verwacht, een drietal muzikanten plaatselijk bekend als de “Dijenkletsers” zochten nog een vierde man.  De band bestond uit een drummer, bassist, gitarist/zanger. De bassist woonde bij mijn in de straat, wat bij mijn keuze voor dit trio de doorslag gaf.  Ze konden nog een slag gitarist gebruiken, daar was ik nou net niet voor “afgestudeerd”, maar ach nood breekt velen wetten.  Het repertoire van de band was niet bepaald veelzijdig, dus er was weinig animo om dit gezelschap te boeken (een aantal jaren na mijn vertrek scoorden ze nog een bescheiden hitje met “boodschap in een fles”) bij deze voor mijn een uitdaging om daar verandering in aan te brengen, een uitgelezen kans om mijn “talent” ten toon te spreidde.

De eerste maanden

Om ingespeeld met elkaar te raken, besloten wij om twee maanden alleen te repeteren en geen optredens te boeken.  Geoefend werd er bij “ome” Piet, deze kruidenier had achter zijn winkel nog een leegstand magazijn staan, onder de voorwaarden dat wij Piet zo af en toe eens een helpende hand toestaken, mochten wij van deze ruimte kosteloos gebruik maken.De eerste ‘sessie,s’ verliepen niet bepaald soepel zwak uitgedrukt, het leek meer op een helling beklimmen van 75 graden, het akkoord waarmee op de vierde tel ingezet moest worden was voor elk bandlid verschillend, het varieerde van F naar C, behalve het juiste akkoord.  Na week ploeteren begon het balletje te vallen, redelijk wat nummers werden al foutloos en soepel gespeeld, nu was het zaak om toe te werken naar een avondvullend repertoire, om daaraan te voldoen besloten wij dat er een zangeres toegevoegd moest worden aan de band.  De zoektocht naar een goede zangeres was geen gemakkelijke, we hadden een hele goede in het vizier, ze had in de ‘sixty,s” een wereldhit gehad met “de heuvels van Venus” maar gezien haar eisen was dit totaal geen haalbare kaart.  Via Mcnel (zonder McMout geen Mcnel) Ria Kraai en Maridel, kwamen we terecht bij Jennis Graas, haar muzikale loopbaan stond nog in de kinderschoenen, daardoor was zij een zangeres die binnen het budget paste, een tas met boodschappen ter beschikking gesteld door “ome” Piet (in haar geval, een tas gevuld met flessen witte wijn) en vier consumptiebonnen meer was er niet mogelijk.  Na een kort gesprek ging Jennis akkoord, daarmee was de band compleet.  We trokken nog een tweetal weken uit om volledig op elkaar ingespeeld te geraken, deze twee weken waren zeker geen straf nu Jennis ons kwam versterken, het was voor ons niet alleen een genot om haar te horen zingen, ze zag er ook gewoon zeer appetijtelijk uit.  Jennis had nou niet bepaald achter in de rij gestaan bij het uitdelen van het “fruit” als meloenen de eerste keus waren, maar ze werd in deze in zijn geheel hierdoor niet belemmerd in behalen van de hoge noten, dit was voor ons de “jackpot”, een geweldige zangeres hadden wij in onze schoot geworpen gekregen.  We werden alle vier stiekem verliefd op haar, maar toen duidelijk werd dat Jennis een lichtelijke voorkeur voor de dames had, wisten wij dat het bij stiekem zou blijven.
De twee weken vlogen om, een eerste optreden was al geboekt, de “vuurdoop” zou gaan plaats vinden in ons wijkcentrum tokky-plaza.

Het eerste optreden

Het anderhalf uur durend concert stond gepland op een zaterdagavond in mei, wij moesten de afsluiting voor onze rekening nemen van de lente feesten in de wijk.  De ochtend op de betreffende zaterdag gebruikte wij om de apparatuur te installeren, in de middag zouden wij een aantal soundchecks uitvoeren.  Het opstellen van de apparatuur was probleemloos verlopen, we konden nu aan het testen van het geluid beginnen, het wachten was alleen nog op Jennis dan konden wij beginnen.  Een kwartier werd al gauw een half uur maar geen teken van Jennis, na een uur begonnen wij ons lichtelijk bezorgd te voelen, een telefoontje moest dan maar duidelijkheid geven.  Maar na meerdere pogingen haar te bereiken gaven wij het op, wij besloten om de soundcheck dan maar zonder Jen te beginnen, hopend dat ze elk moment kon binnen stappen.  Na een ruim een uur aan ons geluid gewerkt te hebben, nog steeds geen Jennis, nu begonnen wij ons echt zorgen te maken, dit gevoel werd al gauw teniet gedaan door een mededeling van de ceremoniemeester, er was een telefoontje voor ons binnengekomen, een mejuffrouw Graas vroeg naar ons, een lichte grijns van hoop verscheen op onze gezichten.  Ze was moeilijk te verstaan, simpelweg omdat ze beneveld was, de witte wijn had zijn werk gedaan.  Een emotievol geraaskal volgde, om de spanning te verlichten had ze een wijntje genomen die zo goed smaakte dat de fles eigenlijk wel leeg moest, een tweede fles moest de eerste doen vergeten.
Ze bood jankend haar excuus aan, maar daar konden wij op dat moment niets mee, we zaten met een bezopen zangeres die niet in staat was om deze avond op te treden.  Het gooiden het gehele programma op zijn kop, we baalden als een stel stekkers, we waren voor een ogenblik uit het veld geslagen, tot wij besloten dat we dan maar met zijn vieren de avond moesten vullen, “the show must go on”.

De avond

Na een etentje bij de Kantonees Klodta Rodja (van de zorgverzekeraar), begaven wij ons op weg naar het optreden.  Het was een domper dat wij onze zangeres moesten missen, zouden wij het wel kunnen waarmaken, deze vraag spookte door onze hoofden.  Wij waren nog geen tien minuten in de kleedkamer, toen de deur openging en Jennnis naar binnen waggelde.  Onze monden vielen open van verbazing, niemand van ons wist even wat te zeggen, was het de verrassing dat ze alsnog was gekomen, of dat ze niet goed bij haar hoofd was dat ze dacht dat wij haar in zo’n toestand nog lieten zingen.  Wij probeerde haar te overtuigen dat ze in deze fysieke staat niet kon optreden, het was tegen dovemansoren gericht, ze stond erop om haar show op te voeren.  Met nog een uur voor de boeg, probeerden wij haar uit alle macht nuchter te krijgen door haar zoveel mogelijk koffie te laten drinken, wat een redelijke kansloze missie was doordat ze het gewoon verdomde om het op te drinken.  Het seintje kwam dat we ons naar het podium moesten begeven, we sloegen allen vier een denkbeeldig kruisje, als dit maar goed gaat aflopen, spookte er door mijn hoofd.  We werden onder luid gejuich verwelkomd door een publiek dat voor het overgrote deel al flink gestimuleerd werd door de stof genaamd alcohol, dit kon weleens in ons voordeel zijn bedacht ik mijn, feestgangers zijn meestal niet zo kritisch wat betreft een performance, als ze maar mee konden brullen, het liefst op van die meezing nummers.  We zetten het eerste nummer in en ze pakt ruim op tijd (lees te vroeg) haar eerste “line”, om vervolgens de tweede door een korte pauze weer goed op te pakken, maar bij de derde gaat het weer mis, ook de juiste toonsoort blijkt een beproeving voor haar.  We ploegen door het eerste nummer heen om nog te redde wat er te redde valt, de feestvierders zijn inmiddels vervallen tot toeschouwers, het juichen is vervallen in stilte en de eerste “fluiter” begint zich al te roeren, daar had ik mijn dus danig in vergist dat ze niet zo kritisch zouden zijn.  Bij het het aftellen van het tweede nummer zie ik in mijn ooghoek dat Jennis zich wanhopig staande probeert te houden aan de standaard van de microfoon, daar faalt ze hopeloos in.  Ze wankelt en valt naar achteren op haar formidabel achterwerk, wij vallen stil en onze monden open van verbazing, het gefluit is nu overgegaan in een massaal boegeroep en de eerste etenswaren van het buffet vliegen het podium op.  Een gevuld ei raakt mij vol op de kin, de schrik is van korte duur als ik constateer dat deze heerlijk smaakt, ik besluit om mijn gitaar in te zetten als honkbalknuppel, terwijl ik bezig ben om de houding van slagman aan te nemen, vlieg een gevulde tomaat mijn kant op, ik raak hem vol en onbedoeld komt de “homerun” tot stilstand op het gezicht van de voorzitter van de wijk/feest organisatie (soort van buurt burgemeester) ik schrik mijn een ongeluk, maar kan tegelijkertijd een lach niet onderdrukken.  De ceremoniemeester van de avond grijpt in door de microfoon ter hand te nemen, hij maant de “kudde” die los is gegaan tot kalmte en beheersing, het werkt ook omdat ik het idiote idee opvat dat een belachelijk dansje de gemoederen weleens zou kunnen bedaren, het publiek ligt bijna krom van het lachen.  Nadat Jennis is afgevoerd, doen wij nog een laatste poging om het met zijn vieren alsnog tot een succesvolle avond te laten komen.  Na een langzaam op stoom komend concert, sluiten wij de avond af met een geweldige nummer van The Contours, de oldie “do you love me”, wat ervoor zorgt dat de toeschouwers alsnog uit hun dak gaan.  Tot onze grote verbazing is het schijnbaar “onmogelijke” toch mogelijk geworden, wij hebben het alsnog vlot getrokken, uitbundig slaan we elkaar op de schouders, tijd voor een koud biertje dat hadden wij ondertussen wel verdiend. Gelukkig toch nog een geweldige afsluiting van deze avond het had slechter kunnen aflopen.

De dagen daarna

Na dit optreden moest er gekeken worden hoe we verder zouden gaan, ik was de mening toegedaan dat we met een Jennis in goede doen stappen zouden maken, die mening deelden de overige drie bandleden niet, waarop ik besloot om de handdoek in de ring te gooien, een pietluttig detail in deze dat het eigenlijk op verzoek van de overige bandleden was, die hadden het gevoel dat ze met drie leden meer toekomstperspectief hadden, daar dacht ik dus anders over.   Hun planden een herstart met een nieuwe bandnaam, iets in de trant van “the Cops” zover ik mijn kan herinneren, ze hadden nog een paar bescheiden hitjes in de tipparade met het eerder genoemde ” boodschap in een fles’ en ik meen ” wandelen op de maan” niet echt geweldige muziek en zeker niet de muziek die de tand des tijds kan doorstaan, maar ja ze wisten het allemaal beter als mijn en dat vond ik wel best in deze.

En Jennis? die heb ik na de bewuste avond nog een keer gesproken en gezien, een aantal jaren later zag ik haar optreden tijdens een galashow.
Met een ‘gouden” strot zong ze haar song, wat ik al wist toen ze nog deel uitmaakte van “onze” band kwam nu naar buiten, echt talent blijft niet verborgen, haar naam zou vanaf dat moment gevestigd worden in de muziekbranche.

En ik? Tja…..

 

John Cammaro

all rights reserved

Spread the love