5 De rock academy

Muziekkl(e)un(s)

 

Naast mijn vroegere ambitie,s om een geslaagd illusionist te willen worden (die jammerlijk mislukte, maar dit geheel terzijde) heb ik ook nog een poging gedaan om als muzikant te slagen, zelf vond ik deze poging succesvol, ieder ander dacht daar compleet anders over, maar ja die hadden ook geen verstand van de muziek zal ik maar zeggen.

Mijn studie volgde ik in die jaren op de rock and roll academie, met een aantal klasgenoten die later wereldberoemd in Nederland werden, dan noem ik een Huub van der Lubbe (zanger van de Dijk), Nina Hagen (Duits schreeuw orgel) en Andre Rieu (band voor feesten en partijen) die trouwens later een totaal andere richting in de muziek op ging, die van de klassieke feestmuziek, tevens had hij gelukkig in die dagen van de academie nog geen Johan Straus orkest, dat had ook een vrij benauwde situatie opgeleverd in de toch al te krappe studie ruimtes op deze academie.
In latere jaren heb ik nog een keer contact met Rieu gehad om samen een hapje te gaan eten, niet wetend dat hij heel zijn orkest zou meenemen, het is een publiek geheim maar al die leden zijn familieleden van hem, dus kwam hij met een complete touringcar bij het restaurant aanzetten, ik ben er toen maar heel vlot via de achterdeur vandoor gegaan, heb ook nooit meer wat van hem gehoord in de jaren daarna.
Met Huub van der Lubbe heb ik wel nog een keer een klein jaar na de academie een biertje gedronken in een Amsterdamse kroeg, leuke kerel maar wel iemand met wat vreemde trekjes, om de haverklap vroeg hij: ‘mag het licht uit?” om nu in het donker met hem te gaan zitten in die kroeg leek mijn niet zo goed idee, de kroegbaas dacht er hetzelfde over, zeker toen hij vervolgde met: “Binnen zonder kloppen” werd de kastelein het zat, hij dirigeerde ons vriendelijk doch dwingend naar de uitgang.
De jaren daarna zouden dit onvervalste hits worden, Huub had een gave als een ziener achteraf bekeken, maar een zoals een oud gezegde luid: ‘onbekend maakt onbemind” en dit gold zeker in die dagen voor “good old Huub”
Nina heb ik nooit meer gesproken wel nog een keer gezien op een festival van Duitse Slagers, een soort van braadworsten festival zeg maar, waar ik al snel weer met de noorderzon vertrokken was toen er achter mijn ineens een ijselijke schreeuw klonk: “Johnny halten stehend” Nina had mijn dus ook gespot, aangezien het bevel van haar mijn gelijk deed denken aan verschillende historische films die ik eens gezien had, was een spurt zo ingezet.

Mijn studie keuze was de elektrische gitaar, die ik dus niet had, het geld had ik er toen niet voor om er eentje te kopen, mijn tover show leverde vrijwel weinig tot niets op.  Dus ik was noodgedwongen om deze studie met mijn klassieke gitaar te gaan doen, nou had ik nog een poging gedaan om deze gitaar elektrisch om te bouwen, maar aangezien mijn kennis op het gebied van de elektrotechniek niet verder reikte dan dat je de bruine en blauwe draad niet met elkaar moet verbinden, leek het mijn niet verstandig om dit zelf te doen, om het dan maar uit te besteden was mijn iets te kostbaar. Het was in deze ook een hele speciale klassieke gitaar, het was een type met 4 snaren (zes snaren is de standaard)
Bij aanvang van mijn eerste lesdag werd ik door mijn mentor (dure naam voor cursusleider) erop gewezen dat ik mijn gitaar verkeerd hanteerde, ik moest hem rechtop plaatsen en hij noemde mijn gitaar, cello, ik begreep er werkelijk niets meer van, dit was gewoon een gitaar, een wel wat groot uitgevallen exemplaar, maar onder de naam van gitaar had ik hem eens aangeschaft op een rommelmarkt, hij murmelde nog iets in de trant van, “dan ben je bedonderd”, maar ik besteedde er verder maar geen aandacht aan, want een al te hoge pet had ik toch al niet op van deze mislukte voormalige “rockstar” uit de jaren zestig, bekend als Bobby de Rocker. ( voor mijn was hij eerder Bobby de Rukker)
Maar goed, ik kreeg gelijk de volledig aandacht van Rieu (sympathieke kerel), die trouwens wel een hele gave Gibson in zijn bezit had, hij was compleet weg van mijn bovenmaatse gitaar. ( op de DVD,s van hem en zijn Johan Straus orkest zie ik mijn voormalige gitaar trouwens op een wel zeer vreemde wijze van hanteren terug in zijn orkest)
De eerste les werd een fiasco (daar was ik inmiddels door mijn goochel gestuntel wel aan gewend geraakt) bij de eerste aanslag (nummer van Deep Purple) braken er gelijk drie van de vier snaren, waarop Bobby Reuzel vroeg of ik niet kon zingen, mijn antwoord was ontkennend daarop, mijn mooie hoge zangstem was ik al op zes jarige leeftijd kwijt geraakt toen de “baard in mijn keel kroop”  Het werd uiteindelijk de triangel, maar om nou op een rock academy triangel te gaan studeren zag ik totaal niet zitten, dan maar drummen verzocht ik aan Bobby speknek, maar dat was een probleem, er was maar 1 drumstel aanwezig en die plek was al vergeven aan een middelmatige student uit Engeland, in dit geval nog zachtjes uitgedrukt, die gast kon er werkelijk niets van, maar met een studiebeurs van een rijke Pa schijnt zelfs de grootste mislukkeling nog een studie plek te kunnen krijgen.  Ik weet zelfs zijn naam niet meer precies, zoveel indruk had zijn performance gemaakt op mij, iets van Bill Collins, maar pin mijn er niet op vast, nooit meer wat van gehoord, logisch in deze ook.
Ik had het na een korte tijd wel gezien op deze academy, ik zou het in de praktijk wel gaan bewijzen dat ze het op de academie totaal verkeerd beoordeeld hadden.  Een klein jaar later zou ik voldoende geld bij elkaar hebben om een goede elektrische gitaar aan te schaffen, om daarna een plaats in een rockband te gaan veroveren, maar daarover later meer.

 

John Cammaro

all rights reserved

Spread the love